Het ontwerp kiest bewust voor een laagbouw van zes bouwlagen rond vier groene wintertuinen. Het gebouw sluit daarmee aan bij de bestande hoogtes van de omgeving, met name de dakhoogte van het Koninklijk Pakhuis. Een klassieke kantoortoren heeft als nadeel de kleine vloervelden en de beperkte flexibiliteit rond de centrale kern. De opzet van het Herman Teirlinckgebouw daarentegen maakt grote horizontale vloervelden mogelijk die uitstekend geschikt zijn voor ‘het nieuwe werken’. Het project is daarom zeer compact en met een menselijke maat ontwikkeld. Een bescheiden hoogteaccent in de tweede lijn geeft het project een herkenbaarheid in de skyline van Brussel.